📸 Fuzz va tilini chiqargan surat

Fuzzning tili doim chiqib turardi. U ovqatlanayotganda ham, oʻynayotganda ham, hatto uxlayotganda ham ogʻzidan kichkina pushti uchi moʻralab turardi, xuddi dunyoni koʻrgisi kelayotgandek.

Bir kuni oila fotoapparat olib chiqdi. «Oilaviy surat!» deyishdi ular. «Hamma chiroyli boʻlib oʻtirsin.» Cola tik oʻtirdi. U kipriklarini pirpiratib, koʻk koʻzlarini yanada dumaloq qildi. Uning feruza rang boʻyinbogʻi yaltirab turardi.

«Bu safar», deb pichirladi Fuzz Colaga, «men tilimni ichkarida ushlab turaman. Juda jiddiy va juda kelishgan koʻrinaman.»

U ogʻzini mahkam yumdi. Tilini ichkariga itardi. Jiddiy qiyofaga kirdi. Uning katta, yonga qaragan quloqlari odatdagidan ham koʻproq chiqib turardi, chunki jiddiy koʻrinish juda qiyin ish.

«Jilmayinglar!» Chiq! Surat chiqdi. Hamma qaradi. Unda juda yoqimtoy Cola bor edi. Jilmayib turgan oila bor edi. Va lunjlarini pufakdek shishirib olgan, juda hayron qiyofadagi Fuzz bor edi.

Hamma qah-qah urib kulib yubordi. «Keling, yana bir urinib koʻramiz», deyishdi ular. «Shunchaki oʻzing boʻl, Fuzz.»

Shunday qilib, Fuzz boʻshashdi. Tili lip etib yana chiqdi. Qoʻngʻiroqchasi jiringladi. U eng xursand, eng shoʻx tabassumini qildi.

Chiq! Bu safar surat ajoyib chiqdi. Tilini chiqargan Fuzz, uning yelkasiga suyangan Cola va jilmayib turgan hamma. Ular suratni ramkaga solib, devorga osib qoʻyishdi va Fuzz har safar uning yonidan oʻtganda, xur-xur qilardi.