🌾 Pumpkin va yolgʻiz qoʻrqinchoq

Bugʻdoyzorning oʻrtasida Pichan amaki ismli qoʻrqinchoq turardi. Uning somon shlyapasi, yamoqli paltosi va boʻyab chizilgan tabassumi bor edi. Lekin u kun boʻyi u yerda turib, oʻzini yolgʻiz his qilardi.

Bir kuni ertalab dala boʻylab Pumpkin ismli paxmoq, toʻq sariq mushuk kezib keldi. Shamol uning atrofida bugʻdoyni shivirlatardi. «Salom, u yoqdagi!» deb chaqirdi u.

«Salom», dedi hayron boʻlgan Pichan amaki. «Men bilan hech kim gaplashmaydi. Qargʻalar meni koʻrishi bilan uchib ketadi, fermer esa faqat hosil paytida keladi.»

«Bu juda yolgʻizlik ekan», dedi Pumpkin. U yogʻoch ustunga tirmashib chiqdi va uning yelkasiga oʻtirdi. «Men senga hamroh boʻlaman.»

Shundan keyin Pumpkin har kuni Pichan amakining oldiga keldi. U unga ferma uyi, sigirlar va oʻrdaklar haqida gapirib berardi. Pichan amaki esa unga har tong tomosha qiladigan quyosh chiqishlari va bulutlarda koʻradigan shakllar haqida gapirib berardi.

Bir kuni yaqin oradagi yerga kichkina qargʻa qoʻndi. U qoʻrqinchoqqa, keyin mushukka qaradi va boshini qiyshaytirdi. «Ikkalangiz samimiy koʻrinasizlar», deb qagʻilladi u. «Men ham sizlarga qoʻshilsam boʻladimi?» Pichan amakining chizilgan tabassumi yanada kattalashgandek boʻldi.

Koʻp oʻtmay mehmonlar koʻpayib ketdi: dala sichqoni, ikkita quyon va kichkina qargʻa. Ular oqshomlari hammasi Pichan amakining ustuni atrofida oʻtirib, quyosh botishini tomosha qilishardi.

«Men endi yolgʻiz emasman», dedi Pichan amaki. Pumpkin uning yelkasida xur-xur qildi. «Doʻstlarga shunchaki birinchi boʻlib salom beradigan kimdir kerak», dedi u.