🔤 «ف» مثل فاز

کولا بلد بود بخواند. برچسب جعبه‌های تشویقی را می‌خواند، اسم‌های روی درها را، و حتی کلمه‌های روی آهنرباهای یخچال را. فاز فکر می‌کرد این باهوش‌ترین کار دنیاست.

با زبانی که از ذوق بیرون زده بود پرسید: «به من هم یاد می‌دهی؟» کولا مژه‌هایش را به هم زد و گفت: «معلوم است. بیا از اسم خودت شروع کنیم.»

چند تا آهنربای یخچال را روی زمین چید. گفت: «این "ف" است. شبیه یک کاسهٔ کوچولوست با یک نقطه بالایش. "ف" صدای فففف می‌دهد، مثل وقتی که یک گربه یک ذره اوقاتش تلخ است. فففف!» فاز امتحان کرد. «فففف!» با یک کم تف بیرون آمد، و هر دو ریز ریز خندیدند.

کولا گفت: «این "الف" است. شبیه یک چوب صاف است که ایستاده. "الف" صدای آآآ می‌دهد.» فاز گفت: «آآآ. مثل وقتی که دهانم را برای دکتر باز می‌کنم.» کولا گفت: «دقیقاً.»

کولا گفت: «و این "ز" است. شبیه یک سرسرهٔ کوچولوست با یک نقطه بالایش. "ز" صدای ززززز می‌دهد، مثل یک گربهٔ خوابیده.» فاز وانمود کرد خُرخُر می‌کند و گفت: «ززززز.»

کولا گفت: «ف، الف، ز. فففف، آآآ، ززززز. فاز!» فاز به سه حرفِ روی زمین خیره شد. پچ‌پچ کرد: «این منم. این اسم من است!»

آن‌قدر خوشحال شد که بالا و پایین پرید، و زنگوله‌اش جرینگ‌جرینگ کرد. گفت: «حالا نوبت اسم توست!» کولا «ک»، «و»، «ل» و «الف» را گذاشت. فاز آرام آرام صداهایشان را گفت. «ک-و-ل-ا. کولا!»

آن شب، فاز آهنرباها را آن‌قدر جابه‌جا کرد تا نوشت «فاز + کولا»، و یک آهنربای قلب وسطش گذاشت. صبح که کولا آن را دید، تمام مدت صبحانه خرخر کرد.