🐌 Pebble va shilliqqurtning uychasi

Yomgʻirdan keyin mushukcha Pebble atrofni oʻrganish uchun tashqariga chiqdi. Bogʻdan yangi, yashil hid kelardi. Hoʻl barg ustida u qiziq bir narsani topdi: juda-juda sekin harakatlanayotgan kichkina, buralgan chigʻanoq.

Pebble panjasini choʻzdi. Chigʻanoq ostidan uchida koʻzlari bor ikkita kichkina shoxcha chiqib keldi. «Oh!» dedi Pebble. «Sen tirik ekansan-ku!»

«Albatta tirikman», dedi shilliqqurt. «Mening ismim Twirl. Bu mening uyim. Men uni hamma joyga olib yuraman.»

Pebble hayratda qoldi. «Uyingni oʻzing bilan olib yurasanmi? Hatto doʻkonga ham?» Twirl qiqirlab kuldi. «Shilliqqurtlar uchun doʻkon yoʻq. Lekin ha, qayerga borsam, uyim ham men bilan birga boradi. Charchasam, shunchaki ichiga lip etib kirib olaman.»

«Qani endi men ham uyimni oʻzim bilan olib yursam», dedi Pebble. «Unda istalgan joyda uxlay olardim!» U chigʻanoqdek dumaloq boʻlib yumalanishga urindi. Dumi chiqib qoldi. Quloqlari chiqib qoldi. Panjalari chiqib qoldi.

Twirl kuldi. «Sen ajoyib paxmoq koptok boʻlding. Lekin balki sening uying turgan joyida, ichidagi iliq savatchang bilan yaxshiroqdir.»

Pebble rozi boʻldi. Twirl yaltiroq kumushrang iz qoldirib, barg ustida sekin sirgʻalib ketguncha u kutib turdi. Keyin boshqa kichkina uychalarni bosib olmaslik uchun ehtiyotkor qadamlar bilan uyiga qaytdi.