🌻 Oʻsib chiqqan urugʻ

Mushuk Barnaby bitta urugʻ topib oldi. U yoʻl-yoʻl va kichkina boʻlib, biroz mitti mushuk dumiga oʻxshardi. «Seni nima qilsam ekan?» deb soʻradi u.

«Ek», dedi keksa bogʻbon Anjir xola. «Unga tuproq, suv va quyosh ber, va sabrli boʻl.»

Shunday qilib, Barnaby panjasi bilan kichkina chuqurcha qazidi, urugʻni ichiga solib, ustini tuproq bilan yopdi. Keyin ozgina suv quydi. Chalp! «Iltimos, oʻs», dedi u xushmuomalalik bilan.

Ertasi kuni ertalab u tashqariga yugurib chiqdi. Hech narsa yoʻq. Uning ertasiga ham yana hech narsa yoʻq. «Balki u uyatchandir», dedi Barnaby.

U urugʻni sugʻorishda davom etdi. Yomgʻir ham yordam berdi. Quyosh iliq nur sochdi. Yettinchi kuni esa yerdan salom deb qoʻl silkitayotgan qoʻlchalardek ikkita kichkina bargli mitti yashil nihol moʻralab chiqdi.

Barnaby shunchalik hayajonlandiki, uning atrofida xursand raqsga tushdi. U har kuni boʻy choʻzdi. Maysadan baland. Barnabydan baland. Devordan ham baland!

Keyin bir kuni ertalab uning eng uchida quyoshdek dumaloq, ulkan sariq gul ochildi. Bu kungaboqar edi! U yuzini osmon boʻylab yurgan quyosh ortidan burardi. Uning atrofida asalarilar gʻuvillardi, qushlar esa mehmonga kelishardi.

Yoz oxirida kungaboqar yangi yoʻl-yoʻl urugʻlarga toʻldi. Barnaby ularning bir qismini qushlarga berdi, bir qismini esa kelasi yilga saqlab qoʻydi. «Bitta urugʻdan yuzta urugʻ boʻldi», dedi u gʻurur bilan.