🌳 Eman daraxti va eman yongʻogʻi

Bogʻning eng chetida ulkan eman daraxti turardi. U shunchalik keksa va shunchalik baland ediki, shoxlari bulutlarga tegib turgandek koʻrinardi. Mushuk Cinnamon uning soyasida mizgʻishni yaxshi koʻrardi.

Bir kuz kuni baland shoxdan eman yongʻogʻi tushib, toʻppa-toʻgʻri Cinnamonning boshiga urilib, sakrab ketdi. Taq! «Voy», dedi u qulogʻini ishqalab. Keyin u kichkina yongʻoqqa qaradi. Uning xuddi qalpoqchadek mitti shlyapasi bor edi.

«Bilasanmi», deb shitirladi eman shamolga oʻxshash chuqur, sekin ovozda, «men ham bir paytlar xuddi shu yongʻoqdek kichkina edim?»

Cinnamonning koʻzlari dumaloq boʻlib ketdi. «Sen shunchalik kichkina boʻlganmiding?» «Bundan ham kichkina», dedi eman. «Juda-juda uzoq vaqt oldin olmaxon meni yerga koʻmib qoʻydi va qayerdaligimni unutib qoʻydi. Keyin yomgʻir yogʻdi, quyosh chiqdi va men oʻsa boshladim.»

«Shunchalik katta boʻlishing uchun qancha vaqt ketdi?» deb soʻradi Cinnamon. «Oh, yuz yilcha», dedi eman. «Daraxtlar juda sabrli boʻladi.»

Shu payt olmaxon tanadan yugurib tushdi, yongʻoqni ilib oldi va uni gulzorga koʻmish uchun chopib ketdi. «Balki u ham daraxt boʻlib oʻsar», dedi Cinnamon.

«Balki», dedi eman. «Yuz yildan keyin esa uning soyasida boshqa mushuk mizgʻib yotar.» Bu fikr Cinnamonga juda yoqdi.

U emanning shinam kresloga oʻxshagan ulkan ildizlari orasida yumaloq boʻlib yotdi. Tepada shoxlarda qushlar sayrardi, keksa daraxt esa Cinnamon uxlab qolguncha sekin, bargli alla xirgoyi qildi.