🐞 Fuzz va xonqizi

Bir quyoshli tongda Fuzz odatdagidek tilini chiqarib bogʻda yotgan edi, birdan mitti qizil bir narsa toʻppa-toʻgʻri tilining uchiga qoʻndi.

Fuzz uni koʻrishga urinib, koʻzlarini qiyshaytirib yubordi. «Cola», dedi u tilini qimirlatmasdan, shuning uchun bu «Coya» boʻlib eshitildi. «Tilimda nimadil bol.»

Cola yugurib kelib, koʻk koʻzlari bilan diqqat bilan qaradi. «Bu xonqizi», dedi u. «Yettita qora xoli bor qizil xonqizi. Qimirlama. Sen uning qoʻnish maydonchasisan.»

Xonqizi Fuzzning tili boʻylab, burni ustidan, koʻzlarining oʻrtasigacha sekin yurib chiqdi. Bu shunchalik qitiq ediki, uning katta, yonga qaragan quloqlari likillab ketdi. U aksirmaslik uchun juda-juda qattiq urindi.

«Xonqizlari bogʻ uchun foydali», dedi Cola. «Ular oʻsimliklarni kemiradigan mitti hasharotlarni yeydi. Bogʻbonlar ularni juda yaxshi koʻradi.» Fuzz gʻururlanib ketdi. Bogʻ yordamchisi aynan uni tanlagan edi.

Xonqizi uning boshining tepasiga yetib bordi va quloqlari orasiga oʻtirib, yaltiroq qizil qanot qopqoqlarini ochib-yopa boshladi. Ularning tagida yupqa, tiniq qanotlar bor edi.

Keyin mayin shabada esdi. Xonqizi qanotlarini yozib, gullar ustidan yuqoriga, yuqoriga, yuqoriga uchib ketdi, toki koʻk osmonda mitti qizil nuqtaga aylanguncha. Qushlar xuddi u bilan xayrlashayotgandek sayrashdi.

Nihoyat Fuzz ushlab turgan ulkan aksirigʻini qoʻyib yubordi. «AKSH!» Qoʻngʻiroqchasi qattiq jiringlab ketdi. Cola shunchalik kuldiki, oʻt ustiga yiqilib tushdi. «Sen juda zoʻr qoʻnish maydonchasi boʻlding», deb qiqirladi u.