🦫 Mehnatkash qunduzning toʻgʻoni

Daryo boʻyida mushuk Rusty gʻalati ovoz eshitdi. Kirt, kirt, kirt. Keyin katta chalp! U nima boʻlayotganini koʻrish uchun baland oʻtlar orasidan sekin yaqinroq bordi.

U yerda yassi dumli, katta toʻq sariq tishli qunduz ingichka daraxtni kemirib turardi. «Salom», dedi Rusty. «Nima qilyapsan?» «Toʻgʻon quryapman», dedi qunduz. «Men Berthaman. Tomosha qilasanmi?»

Rusty toshga oʻtirdi. Bertha kichkina daraxtni yiqilguncha kemirdi, keyin uni suvga sudrab tushdi. U uni daryoning oʻrtasidagi choʻp va shoxlar uyumiga suzib olib bordi va joyiga itarib qoʻydi.

«Nega toʻgʻon quryapsan?» deb soʻradi Rusty. «Hovuz qilish uchun», dedi Bertha. «Toʻgʻon daryoning oqimini sekinlashtiradi, shunda suv yoyilib, chiroyli, chuqur hovuzga aylanadi. Keyin men oʻrtasida oʻzimning kulba deb ataladigan uyimni quraman, u yerda xavfsiz va shinam boʻlaman.»

U Rustyga toʻgʻon mustahkam boʻlishi uchun choʻplar orasiga loyni qanday tiqishini koʻrsatdi. U old panjalaridan xuddi kichkina qoʻllardek foydalanardi. Loyni yassi dumi bilan shapatilardi. Shap, shap!

Keyingi bir necha hafta davomida Rusty har kuni kelib turdi. Toʻgʻon kattalashdi. Uning ortida suv koʻtarildi. Koʻp oʻtmay u yerda oʻrdaklar suzishga keladigan, qurbaqalar kuylaydigan va ninachilar suv ustida zuvillab uchadigan chiroyli hovuz paydo boʻldi.

«Sen koʻplab hayvonlarga uy qurib berding», dedi Rusty hayratlanib. «Eng yoqimlisi shu», dedi Bertha gʻurur bilan. «Men oʻzimga uy qursam, hammaga uy boʻladi.»

Rusty hovuz boʻyida oʻtirib, yonidan suzib oʻtayotgan oʻrdakchalarni tomosha qildi. Qamishlar orasida qushlar sayrardi. U xursand xur-xur qildi. Bertha u hech qachon uchratmagan eng mehnatkash va eng aqlli quruvchi edi.