☂️ Uchib ketgan soyabon

Yomgʻirli seshanba kuni mushukcha Hazel dahlizdagi shkafdan eski soyabon topib oldi. U qizil, oq noʻxatsimon xolli boʻlib, dastasi mitti yashil koʻzli mushuk boshi shaklida oʻyib yasalgan edi.

U soyabonni yomgʻirga olib chiqib, ochdi. Soyabon lop etib ochilishi bilan oʻymakor mushukning koʻzlari pirpiradi va soyabon yuqoriga torta boshladi. «Mahkam ushla!» dedi u quvnoq ovozda.

Hazel mahkam ushladi va vush! U yuqoriga koʻtarildi: bogʻdan yuqoriga, tomlardan yuqoriga, kulrang yomgʻir bulutlaridan yuqoriga. U yerda, bulutlar ustida esa quyosh charaqlab turardi!

«Har bir yomgʻirli kunning quyoshli tomoni bor», dedi soyabon. «Uni koʻrish uchun shunchaki yetarlicha baland koʻtarilish kerak.» Hazel xuddi ulkan paxta dalasidek oltin va oq rangda yarqirab turgan paxmoq bulut choʻqqilariga tikilib qoldi.

Ular shahar ustidan suzib oʻtishdi. Hazel pastda soyabon koʻtarib yurgan odamlarni koʻrdi, ular koʻchalardagi rang-barang kichkina qoʻziqorinlarga oʻxshardi. U maktabini, bogʻni va daryoni koʻrdi, hammasi yomgʻirdan yaltirab turardi.

Ularning yonida bir gala gʻoz uchib, samimiy gʻaqillab salom berdi. Bulutning chetida kamalak paydo boʻldi va soyabon toʻppa-toʻgʻri uning ichidan uchib oʻtdi. Bir lahza Hazelning juni barcha ranglarda yaltirab ketdi.

«Uyga qaytish vaqti boʻldi», dedi soyabon, pastda yomgʻir toʻxtay boshlaganda. Ular bulutlar orasidan ohista pastga suzib tushishdi va eshik oldiga yumshoqqina qoʻnishdi.

Hazel junidagi tomchilarni silkitib tashladi va soyabonni yopdi. Oʻymakor mushuk bitta yashil koʻzini qisib qoʻydi-da, qimirlamay qoldi. Shu kundan boshlab Hazel yomgʻirli kunlarga hech qachon xafa boʻlmadi. U tepada qayerdadir quyosh doim charaqlab turishini bilardi.