🐣 Ginger va oʻrdakchalar

Oʻtloq fermasiga bahor keldi. Gullar ochilayotgan, quyosh iliqroq boʻlib qolgan, qushlar esa har bir daraxtda sayrashardi.

Ferma mushugi Ginger hovuz yonida quyoshda toblanib yotgan edi, birdan mitti «chiy» degan ovozni eshitdi. Keyin yana bittasini. «Chiy, chiy, chiy!» U bir koʻzini ochdi.

Yettita paxmoq sariq oʻrdakcha qator boʻlib turib, unga qarab turardi. «Siz bizning onamizmisiz?» deb soʻradi eng kichkinasi. Ginger oʻrnidan qoʻzgʻaldi. «Yoʻq, jonim. Men mushukman. Sizning onangiz oʻrdak.»

«Lekin biz uni topa olmayapmiz», deyishdi oʻrdakchalar. «Biz kapalakning ortidan ergashib, adashib qoldik.» Ularning kichkina koʻzlari xavotirga toʻldi.

«Xavotir olmanglar», dedi Ginger. «Uni topishga yordam beraman.» U oʻrnidan turdi va oʻrdakchalar uning ortidan qator boʻlib tizilishdi. Ginger hovuz boʻylab yurib ketdi. Yettita oʻrdakcha esa ortidan lapang-lapang qilib ergashdi: chiy, chiy, chiy.

Ular bu gʻalati paraddan qiqirlab kulgan quyonlarning yonidan oʻtishdi. Hayron boʻlib moʻlagan sigirlarning yonidan oʻtishdi. Nihoyat, baland qamishlar ortidan ular baland va xavotirli «Gʻaq! Gʻaq!» degan ovozni eshitishdi.

Bu Ona Oʻrdak edi! Oʻrdakchalar mitti qanotlarini qoqib, unga qarab yugurishdi. Ona Oʻrdak ularning hammasini qanotlari bilan quchoqladi. «Rahmat senga, mehribon mushuk», deb gʻaqilladi u. Keyin u ularni hovuzga boshlab kirdi va ular hammasi suzib ketishdi. Chalp!

Ginger quyoshli joyiga qaytdi, ichi ham, tashi ham iliq edi. «Bahor», deb xur-xur qildi u, «yangi doʻstlar orttirish uchun ajoyib payt.»