🐫 Mirza va choʻldagi karvon

Qadim zamonlarda savdogarlar ipak va ziravorlar bilan yoʻl bosgan buyuk yoʻlda tuyalar karvoni bor edi. Eng oldingi tuyada, kichkina savatchada esa Mirza ismli mushuk ketardi.

Mirzaning yumshoq, qum rangli juni va yorqin yashil koʻzlari bor edi. Uning vazifasi don qoplarini sichqonlardan qoʻriqlash va uzoq safarda keksa tuyakash Kamol boboga hamroh boʻlish edi.

Karvon toʻlqinlardek koʻtarilib, pasayib yotgan oltin qum barxanlaridan oʻtardi. Tuyalar sekin yurar, ularning qoʻngʻiroqlari har qadamda dang, dung qilardi. Shamol barxanlar ustida xuddi rasm chizgandek qum jimirlarini hosil qilardi.

Kechqurun karvon vohada toʻxtadi. Bu choʻl oʻrtasidagi salqin suvli hovuz va baland palma daraxtlari bor yam-yashil joy edi. Mirza suv ichdi va soyada dam olib, yoʻlovchilarning hikoyalarini tingladi.

Oʻsha kecha Kamol bobo osmonni koʻrsatdi. U Mirza hech qachon koʻrmagan darajada koʻp yulduzlarga toʻla edi. «Biz yoʻlimizni yulduzlarga qarab topamiz», dedi u. «Anavi yorqini bizga qaysi tomon shimol ekanini aytadi.»

Koʻp kunlardan keyin ular ufqda minoralarni koʻrishdi: quyoshda yarqirab turgan koʻk va feruza koshinli baland gumbazlar. «Shahar!» deb qichqirdi Kamol bobo. Bozor rang-barang gilamlar, shirin qovunlar va yangi yopilgan dumaloq non hidiga toʻla edi.

Bozordagi kichkina bola Mirzani koʻrib jilmaydi. Mirza pastga sakrab tushdi va samimiy miyovlab, uning oyoqlariga suykaldi. Bola unga kichkina boʻlak non berdi va Mirza xur-xur qilib rahmat aytdi.

Karvon yana yoʻlga chiqqanda, Mirza oldingi savatchasida oʻtirib, oldindagi cheksiz yoʻlga qarab borardi. U keyin qayerga borishlarini bilmasdi, lekin bu sarguzasht boʻlishini bilardi.