⛵ Pip va qogʻoz qayiqcha

Pip Tol koʻchasidagi eng kichkina mushukcha edi, lekin uning gʻoyalari eng katta edi. Bir kuni ertalab u bogʻ etagidagi kichkina ariqchada suzib yurgan qogʻoz qayiqchani topib oldi.

«Qayoqqa ketyapsan, qayiqcha?» deb soʻradi u. Qayiqcha chayqalib, aylanib qoʻydi, goʻyo «Ortimdan yur!» deyayotgandek.

Pip uning ortidan ergashdi. U qirgʻoq boʻylab, baland qamishlar va nilufar bargida mudrab oʻtirgan qurbaqa yonidan yelib oʻtdi. «Xayrli tong, Qurbaqa amaki», dedi u xushmuomalalik bilan. Qurbaqa bir koʻzini pirpiratdi.

Qayiqcha kichkina yogʻoch koʻprik tagidan suzib oʻtdi. Pip koʻprik ustidan yugurib oʻtdi va narigi tomonda kutib turdi. Qayiqcha xursand aylanib chiqib keldi. Tol daraxtida qushlar sayrab, uni olqishlab turardi.

Keyin qayiqcha bir toshchaga tirilib qoldi. U u yoqqa-bu yoqqa qiyshaydi. Pip bir panjasini ehtiyotkorlik bilan choʻzdi va uni sekingina itarib yubordi. Qayiqcha yana yoʻlga tushdi!

Nihoyat, ariqcha kengayib, tinch, dumaloq hovuzga aylandi. Qayiqcha hovuzning oʻrtasiga suzib bordi va toʻxtadi, quyosh nuri tushgan joyda dam ola boshladi. Pip qirgʻoqda oʻtirdi, u juda mamnun edi.

«Yetib kelding», dedi u. Mayin shabada suvni jimirlatdi, qayiqcha esa xuddi xayrlashib qoʻl silkitayotgandek sal chayqalib qoʻydi.

Pip panjalari loy, yuragi esa quvonchga toʻla holda uyiga qaytdi. Oʻsha kechasi u tushida qogʻoz qayiqchaning kapitani boʻlib, toʻppa-toʻgʻri Oyga suzib ketayotganini koʻrdi.