⛰️ Mittens katta tepalikka chiqadi

Mittensning uyi ortida tepalik bor edi. U yam-yashil va dumaloq boʻlib, xuddi uxlab yotgan ulkan mushukka oʻxshardi. Mittens har kuni uning choʻqqisiga qarab, u yerdan nimalarni koʻrish mumkin ekan, deb oʻylardi.

Bir quyoshli tongda u kichkina xaltachasiga baliqli pechenye solib, yoʻlga chiqdi. Yoʻlakda uning oppoq panjalari tap, tap, tap qilib borardi.

Yoʻlning yarmida u bir qoʻyni uchratdi. «Ba-a», dedi qoʻy. «Miyov», dedi Mittens. Ular bir tilda gaplashmasdi, lekin baribir bir-biriga jilmayib qoʻyishdi.

Yoʻl tikroq boʻlib bordi. Mittensning oyoqlari qaltiray boshladi. U bir tosh ustiga oʻtirib, baliqli pechenyesining yarmini yedi. «Men uddalayman», dedi u oʻziga oʻzi. «Bir kichkina qadamdan.»

Shunday qilib, u bir kichkina qadam tashladi. Yana bittasini. Yana bittasini. Shamol maysalar orasida guvillab, uning junini hurpaytirdi, goʻyo uni orqasidan ohista turtib turgandek.

Va keyin birdan chiqadigan tepalik qolmadi. Mittens choʻqqida edi! U uyini koʻrdi, u oʻyinchoqdek kichkina koʻrinardi. U lentadek yaltirab turgan daryoni, qurama koʻrpadek tikib qoʻyilgan dalalarni koʻrdi.

Mittens baliqli pechenyesining qolgan yarmini yedi va uzoq-uzoq tomosha qildi. Bu dunyodagi eng goʻzal manzara edi, va u bu yerga oʻz panjalari bilan, oxirigacha chiqib kelgan edi.