🌙 Hammaga xayrli tun

Kichkina Dusk uxlagisi kelmasdi. «Menga zarracha ham uyqu kelmayapti», dedi u, ogʻzi esa katta esnash bilan keng ochilib ketdi.

Onasi jilmayib, pardalarni ochdi. Oy tomlar ortidan moʻralab turardi, dumaloq va mehribon. «Kel, hamma narsaga xayrli tun deymiz», dedi onasi.

«Xayrli tun, bogʻ», deb pichirladi Dusk. Gullar gulbarglarini kichkina qoʻlchalardek yigʻib olgandi. «Xayrli tun, daraxtlar.» Barglar ohista shitirladi, goʻyo unga pichirlab javob berayotgandek.

«Xayrli tun, boyqush.» Boyqush dumaloq koʻzlarini pirpiratib, shoxiga joylashib oldi. «Xayrli tun, sichqonchalar.» Sichqonchalar allaqachon uyalarida yumaloq boʻlib, dumlarini burunlariga oʻrab yotishardi.

«Xayrli tun, yulduzlar», dedi Dusk va ulardan uchtasini sanadi, keyin koʻzlari ikkita kichkina toshchadek ogʻirlashib qoldi.

«Xayrli tun, Oy», deb gʻoʻldiradi u. Oy osmondagi tungi chiroqdek biroz mayinroq nur socha boshladi.

Onasi uning dumini oʻziga oʻrab qoʻydi va quloqlari orasidan mayin yalab qoʻydi. Dusk sokin suvda tebranayotgan kichkina qayiqdek, sekin va chuqur xur-xur qila boshladi.

«Baribir uxlagim kelmayapti», deb pichirladi u. Lekin u allaqachon tush koʻrayotgan edi.