🌙 شب‌به‌خیر، همه‌چیز

داسکِ کوچولو نمی‌خواست برود بخوابد. گفت: «من حتی یک ذره هم خوابم نمی‌آید.» و همان موقع دهانش برای یک خمیازهٔ گنده باز شد.

مادرش لبخند زد و پرده‌ها را کنار زد. ماه از پشت بام‌ها سرک می‌کشید، گرد و مهربان. مادرش گفت: «بیا به همه‌چیز شب‌به‌خیر بگوییم.»

داسک آهسته گفت: «شب‌به‌خیر، باغ.» گل‌ها گلبرگ‌هایشان را مثل دست‌های کوچولو جمع کرده بودند. «شب‌به‌خیر، درخت‌ها.» برگ‌ها آرام خش‌خش کردند، انگار آن‌ها هم آهسته جواب می‌دادند.

«شب‌به‌خیر، جغد.» جغد چشم‌های گردش را باز و بسته کرد و روی شاخه‌اش جابه‌جا شد. «شب‌به‌خیر، موش‌ها.» موش‌ها از قبل توی لانه‌شان گلوله شده بودند و دمشان را دور دماغشان پیچیده بودند.

داسک گفت: «شب‌به‌خیر، ستاره‌ها.» و سه تا از آن‌ها را شمرد، تا اینکه چشم‌هایش سنگین شدند، مثل دو تا سنگ‌ریزهٔ کوچولو.

زیر لب گفت: «شب‌به‌خیر، ماه.» ماه انگار کمی آرام‌تر می‌تابید، مثل یک چراغ خواب در آسمان.

مادرش دم او را دورش پیچید و یک لیس آرام وسط گوش‌هایش زد. داسک شروع کرد به خرخر کردن، آرام و عمیق، مثل یک قایق کوچولو که روی آب آرام تاب می‌خورد.

آهسته گفت: «من هنوز هم خوابم نمی‌آید.» ولی داشت خواب می‌دید.