🪲 چراغ‌خوابِ کرم شب‌تاب

اولیِ بچه‌گربه تاریکی را دوست داشت، بیشتر وقت‌ها. ولی امشب ماه قایم شده بود و اتاقش حسابی تاریک بود. آهسته گفت: «کاش یک چراغ کوچولو داشتم.»

تق، تق، تق. یک چیزی خیلی آرام به پنجره می‌زد. اولی سرک کشید. یک نور ریزِ سبز و طلایی روشن و خاموش می‌شد. چشمک. چشمک. چشمک.

نور گفت: «سلام. من سوسو هستم. یک کرم شب‌تابم. شنیدم یک چراغ‌خواب می‌خواستی.» اولی پنجره را فقط یک کوچولو باز کرد و سوسو فِرت آمد تو.

سوسو دور اتاق پرواز کرد و همهٔ چیزهایی را که آنجا بود به اولی نشان داد. «نگاه کن، این موش عروسکی‌ات است. این کاسهٔ آبت است. آن شکل بزرگ؟ فقط پالتوی توست که به جالباسی آویزان است.»

اولی ریز ریز خندید. «شبیه یک غول با کلاه بود.» سوسو گفت: «توی تاریکی، چیزها می‌توانند شکل‌های عجیب پیدا کنند. ولی هنوز همان وسایل خودت هستند.»

سوسو روی لبهٔ سبد اولی نشست و آرام نور داد. چشمک. چشمک. چشمک. آهسته و منظم بود، مثل تپیدنِ قلب. بیرون، جیرجیرک‌ها یک آهنگ آرام می‌خواندند.

اولی پرسید: «تا خوابم ببرد پیشم می‌مانی؟» سوسو گفت: «معلوم است.» اولی دمش را روی دماغش پیچید و نور کوچولو را تماشا کرد. چشمک. چشمک. چشم‌هایش سنگین شد. یک خمیازهٔ ریز کشید.

وقتی اولی خوابِ خواب بود، سوسو لبخند زد و از پنجره پرواز کرد بیرون تا راه را برای بقیهٔ کوچولوهای خواب‌آلود روشن کند. و اولی خوابِ ستاره‌های سبزِ درخشان را دید.