😴 ده بچه‌گربهٔ خواب‌آلود

ده بچه‌گربهٔ کوچولو ردیف بازی می‌کردند، قِل می‌خوردند و می‌پریدند و شادی می‌کردند. ولی ماه بالا آمد و آسمان سرمه‌ای شد، و یک بچه‌گربه گفت: «من خوابم می‌آید، تو چی؟» خمیازه! و بعد نُه تا ماندند.

نُه بچه‌گربهٔ کوچولو دنبال کلاف کاموا دویدند. یکی گوشهٔ انبار گرم و نرم گلوله شد و خوابید. و بعد هشت تا ماندند.

هشت بچه‌گربهٔ کوچولو ستاره‌ها را تماشا کردند. یکی خوابش برد و خوابِ موشک‌های مریخ را دید. و بعد هفت تا ماندند.

هفت بچه‌گربهٔ کوچولو یک کاسه شیر خوردند. یکی رفت زیر پتوی ابریشمیِ نرم و آرام شد. و بعد شش تا ماندند.

شش بچه‌گربهٔ کوچولو صدای باران را شنیدند. یکی کنار شیشهٔ پنجره چشم‌هایش را بست. و بعد پنج تا ماندند.

پنج بچه‌گربهٔ کوچولو به ماه شب‌به‌خیر گفتند. چهار بچه‌گربهٔ کوچولو یک لالایی آرام زمزمه کردند. سه بچه‌گربهٔ کوچولو کنار هم چسبیدند. دو بچه‌گربهٔ کوچولو پنجه‌هایشان را حسابی دراز کردند.

یک بچه‌گربهٔ کوچولو آخرین کسی بود که بیدار بود. به خواهرها و برادرهایش نگاه کرد و سبیل‌هایش را تکاند. آهسته گفت: «شب‌به‌خیر.» و توی کپه دراز کشید، شروع کرد به خرخر کردن، و بعد خوابش برد.

ده بچه‌گربهٔ کوچولو، همه در خوابِ ناز، توی یک کپهٔ گرم و پشمالو کنار هم دراز. هیس. شب‌به‌خیر، بچه‌گربه‌ها. شب‌به‌خیر، تو.