😴 Oʻnta uyqusiragan mushukcha

Oʻnta kichkina mushukcha qator boʻlib oʻynardi, umbaloq oshib, sakrab, u yoqdan bu yoqqa chopardi. Lekin oy koʻtarilib, osmon toʻq koʻk boʻlganda, bir mushukcha: «Uyqum keldi, senga-chi?» dedi. Esnadi! Shunda toʻqqizta qoldi.

Toʻqqizta kichkina mushukcha ip koptokni quvdi. Bittasi ogʻilxonaning shinam burchagida yumaloq boʻlib qoldi. Shunda sakkizta qoldi.

Sakkizta kichkina mushukcha yulduzlarga qaradi. Bittasi Marsga uchadigan raketalarni tush koʻrib uxlab qoldi. Shunda yettita qoldi.

Yettita kichkina mushukcha bir kosa sut ichdi. Bittasi ipak adyolga oʻralib oldi. Shunda oltita qoldi.

Oltita kichkina mushukcha mayin yomgʻirni eshitdi. Bittasi deraza oynasi yonida koʻzlarini yumdi. Shunda beshta qoldi.

Beshta kichkina mushukcha oyga xayrli tun dedi. Toʻrtta kichkina mushukcha uyqu keltiradigan kuyni xirgoyi qildi. Uchta kichkina mushukcha yonma-yon tiqilishib yotdi. Ikkita kichkina mushukcha panjalarini keng choʻzdi.

Bitta kichkina mushukcha hammadan oxirgi boʻlib uygʻoq qoldi. U aka-uka va opa-singillariga qaradi-da, moʻylovlarini silkitdi. «Xayrli tun», deb pichirladi u va ularning yoniga yotdi, xur-xur qila boshladi va uxlab qoldi.

Oʻnta kichkina mushukcha, hammasi qattiq uyquda, bitta iliq, paxmoq uyum boʻlib yumalanib yotishibdi. Tss. Xayrli tun, mushukchalar. Senga ham xayrli tun.