☁️ Bulut yostiq

Mushuk Willow hech qulay joylasha olmasdi. Yostigʻi juda yassi edi. Adyoli juda qichitqi edi. U uch marta aylandi, keyin yana uch marta.

Derazadan u bogʻ ustida past suzib yurgan kichkina bulutni koʻrdi. U oppoq va paxmoq boʻlib, butun dunyodagi har qanday narsadan yumshoqroq koʻrinardi.

«Qani endi menda ham shunday yostiq boʻlsa», deb xoʻrsindi Willow. Kichkina bulut toʻxtadi. U yaqinroq suzib keldi. Yanada yaqinroq. Toki derazaning toʻppa-toʻgʻri oldiga kelguncha. «Sinab koʻrasanmi?» deb pichirladi u mayin shabadadek ovozda.

Willow deraza tokchasiga chiqdi va bulutga qadam qoʻydi. U xuddi zefirdek salqin va yumshoq edi, uni xuddi quchoqdek muloyimlik bilan koʻtarib turardi.

Bulut tomlar ustiga koʻtarildi. Pastda shahar uxlab yotar, u yer-bu yerda mitti sariq derazalar nur sochib turardi. Yulduzlar yaqinlashdi. Qayerdadir, juda uzoqda, uyqusiragan boyqush alla aytardi.

Willow bulutning oʻrtasiga yotdi. Bulut uning shakliga moslashdi: boshi ostida yumshoq, dumi atrofida iliq edi. U butun tanasi boʻshashib, tinchlanayotganini his qildi. U uzoq, sekin esnadi.

Bulut uni ohista tebratdi: oldinga, orqaga, oldinga, orqaga. Willow xur-xur qildi. «Rahmat senga, bulut», deb gʻoʻldiradi u.

Ertalab u oʻz savatchasida uygʻondi. Yostigʻi aynan kerakdek edi. Adyolida esa xuddi bulut uni xayrli tun deb oʻpib qoʻygandek, bitta mitti shudring tomchisi bor edi.