🌊 Dengizning sokin qoʻshigʻi

Dengiz boʻyidagi kichkina koʻk uyda Shell ismli mushukcha yashardi. U har kecha yotoqxonasining dumaloq derazasi oldida oʻtirib, toʻlqinlarni tinglardi.

Tss, derdi toʻlqinlar qirgʻoqqa kelganda. Tss, derdi ular orqaga sirgʻalib ketayotganda. Shellga dengiz hammaga jim boʻlib, uxlashni aytayotgandek tuyulardi.

«Bobojon», deb soʻradi u, «dengiz ham qachondir uxlaydimi?» Kulrang soqolli keksa mushuk, bobosi, jilmaydi. «Dengiz katta koʻk mushukka oʻxshaydi», dedi u. «U tun boʻyi nafas olib, nafas chiqaradi, shunda biz dam olamiz.»

Shell yana tingladi. Tss, chalp, tss. Nafas olish va chiqarish. Nafas olish va chiqarish. U ham xuddi shunday nafas olib koʻrdi. Toʻlqin kelganda nafas oldi. Toʻlqin qaytib ketganda nafas chiqardi.

Chagalay oxirgi marta uyqusirab chinqirdi va boshini qanoti ostiga tiqdi. Qoyalar ustidagi mayoq mayin nurini milt-milt qildi. Oy suv ustida toʻppa-toʻgʻri Shellning derazasigacha kumushrang yoʻl yasadi.

«Menimcha, oy tushlarim uchun yoʻl qilyapti», deb pichirladi Shell. Bobosi uning ustiga adyol yopib qoʻydi. «Unda shu yoʻldan borganing maʼqul», dedi u sekin.

Shell toʻlqinlar bilan birga nafas olib, toʻlqinlar bilan birga nafas chiqardi. Koʻzlari ogʻirlashdi. Moʻylovlari boʻshashdi. U mitti esnadi.

Uxlab qolarkan, u atrofida toʻlqinlar sokin qoʻshigʻini kuylab turganda, mayin dengiz ustidagi kumushrang oy yoʻlidan yurib borayotganini tush koʻrdi. Tss. Tss. Tss.