🚃 Uyqusiragan poyezd

Har kecha uxlash vaqtida Tushlar mamlakati boʻylab Uyqusiragan poyezd pishillab oʻtadi. Bu kecha esa mushukcha Tillyning chiptasi bor edi.

U pijamasida vagonga chiqdi. Vagon yumshoq va shinam boʻlib, baxmal oʻrindiqlari, iliq adyollari va kichkina dumaloq derazalari bor edi. Konduktor koʻk shlyapa kiygan mehribon keksa boyqush edi. «Chiptalaringizni koʻrsating, iltimos», deb mayin huvilladi u.

Chux, chux, chux, deb yurardi poyezd, sekin va bir maromda. Hu-u-u, deb pichirlardi hushtak, hech kimni uygʻotmaslik uchun juda sekin.

Derazadan Tilly oy nuriga burkangan tepaliklarni va dalada paxmoq bulutlardek uxlab yotgan qoʻylarni koʻrdi. Poyezd har bir derazasi qorongʻi boʻlib qolgan kichkina qishloq yonidan oʻtdi, faqat bittasida buvi kitob oʻqib oʻtirardi.

Poyezd yaltirab oqayotgan daryo ustidagi koʻprikdan oʻtdi. Baliqlar uyqusirab pufakcha chiqarishardi. Poyezd daraxtlar ohista tebranayotgan, bir oila quyonlar uyum boʻlib tiqilishib yotgan oʻrmondan oʻtdi.

«Keyingi bekat — Uyqu bekati», dedi boyqush konduktor. Tillyning koʻzlari ogʻirlashdi. Poyezdning tebranishi xuddi beshikda yotgandek edi. Chux, chux, chux. Alla, alla, alla. U uzoq, sekin esnadi.

U iliq adyolni iyagigacha tortdi va dumini panjalariga oʻrab oldi. Tashqarida yulduzlar uzoqdagi bekat chiroqlaridek milt-milt qilardi.

Uyqusiragan poyezd Uyqu bekatiga yetib kelganda, Tilly allaqachon sekin xur-xur qilib, qattiq uxlab yotgan edi. Boyqush konduktor uning ustiga adyolni toʻgʻrilab qoʻydi va pichirladi: «Shirin tushlar koʻr, kichkina yoʻlovchi.»