🏛️ Katta muzeydagi kichkina mushuk

Oscar muzey mushugi edi. Tashrif buyuruvchilar uylariga ketib, chiroqlar xiralashganda, u katta zallar boʻylab oqshomgi sayriga chiqardi.

Uning panjalari marmar pollarda sekin tap-tap qilardi. Avval u dinozavrlar zaliga kirdi. Uzun boʻyinli dinozavrning ulkan skeleti shiftga qarab choʻzilib turardi. «Xayrli kech, Dino xonim», dedi Oscar, har doimgidek.

Keyin rasmlar zali edi. U yerda dengiz, togʻlar, guldondagi gullar va sirli jilmaygan bir ayolning suratlari bor edi. Oscarning eng sevimlisi oʻchoq yonida uxlab yotgan mushukning rasmi edi. U juda rohatda koʻrinardi.

Keyin qadimiy xazinalar xonasi keldi. Oltin tojlar, qadimiy kosalar va ming yillar oldin loydan yasalgan mitti mushuk haykalchalari. «Salom, katta-katta-katta-katta bobo mushuklar», deb pichirladi Oscar va taʼzim qildi.

Koinot xonasida shisha qutida oydan olib kelingan haqiqiy tosh bor edi, shiftdan esa sayyoralarning maketi osilib turardi. Oscar ularning oʻrtadagi yorqin quyosh atrofida sekin aylanishini tomosha qildi.

Nihoyat u musiqa xonasiga yetib keldi. Deraza yonida eski pianino turardi. Oscar sakrab chiqib, klavishlar ustidan yurib oʻtdi. Ding, dang, ding! Bu unchalik qoʻshiq emas edi, lekin tungi qorovul Ramos aka baribir qarsak chaldi.

«Barakalla, Oscar», deb kuldi u va uning quloqlari orqasini qashib qoʻydi. Oscar xur-xur qildi. U har kecha muzeyidan chiqmasdan turib butun dunyoni kezib chiqardi.

Keyin u sevimli rasmi, oʻchoq yonidagi mushuk qarshisidagi oʻrindiqda yumaloq boʻlib yotdi va dinozavrlar, oy toshlari va oltin tojlarni tush koʻrib uxlab qoldi.