🌷 Xayrli tun, bogʻ

Quyosh botganda, mushuk Lavender bogʻda yashaydigan hammaga xayrli tun tilash uchun oqshomgi sayriga chiqardi.

«Xayrli tun, kungaboqarlar», dedi u. Baland kungaboqarlar xuddi mudrab qolgandek katta boshlarini egib olishgan edi. «Xayrli tun, moychechaklar.» Moychechaklar oq gulbarglarini kichkina mushtchalardek mahkam yumib olishgan edi.

«Xayrli tun, asalarilar», deb pichirladi u asalari uyasiga. Ichkaridan kunduzgidan sokinroq mayin gʻuvillash eshitildi. Asalarilar gullarni tush koʻrib, dam olishardi.

«Xayrli tun, qushlar.» Butalar orasida qizilkoʻkrak qushcha boshini qanoti ostiga tiqishdan oldin oxirgi kichkina qoʻshigʻini kuyladi. Lavender qoʻshiq tugashini kutib turdi. Bu odobdan boʻlib tuyuldi.

«Xayrli tun, chuvalchanglar», dedi u yumshoq tuproqqa. «Xayrli tun, shilliqqurtlar», dedi u yoʻlakdagi yaltiroq izlarga. «Xayrli tun, kichkina oʻrgimchak.» Oʻrgimchak oy nurida yaltirab turgan toʻrini tuzatayotgan edi.

Keyin Lavender bogʻning baʼzi aholisi endigina uygʻonayotganini koʻrdi. Chiroq atrofida kuyalar pirpirab uchardi. Butalar ostida tipratikan pishillab yurardi. Oq va shirin hidli tungi gullar esa gulbarglarini oyga ochayotgan edi. «Xayrli kech, tungi bogʻ», dedi Lavender.

Shabada barglarni xuddi alladek shitirlatdi. Yulduzlar birin-ketin chiqdi. Lavender uyiga qaytdi, zinapoyadan sekin chiqdi va eshik oldidagi yumshoq gilamchada yumaloq boʻlib yotdi.

«Xayrli tun, bogʻ», dedi u esnab. Butun bogʻ esa oʻzicha, sokingina pichirlab javob berdi: «Xayrli tun, Lavender.»