🏰 Biscuitning adyol qalʼasi

Deraza oynasini yomgʻir chertib boshlaganda, Biscuit bugun adyoldan qalʼa qurish uchun eng zoʻr oqshom, deb qaror qildi.

U divandan yumshoq adyolni sudrab tushirdi. Devor boʻlsin deb, ikkita yostiqchani bir-biriga surib qoʻydi. Karavot boʻlsin deb, ichkariga bitta yostiq olib kirdi. Keyin ichkariga emaklab kirib, atrofga qaradi. U yer shinam, gʻira-shira edi va iliq kir hidi kelib turardi.

«Har bir qalʼaga qorovul kerak», dedi Biscuit va bitta tugma koʻzli eski oʻyinchoq ayigʻi Teddyni taklif qildi. Teddy eshik yonida juda jiddiy qiyofada oʻtirdi.

«Har bir qalʼaga yegulik kerak», dedi Biscuit va bitta qarsildoq mazali narsa olib kirib, uni uchta kichkina tishlashda yeb qoʻydi.

«Har bir qalʼaga chiroq kerak», dedi Biscuit. Shu payt yoʻlakdagi kichkina tungi chiroq chiq etib yondi va adyol orqali mayin toʻq sariq nur sochdi. Ichkari xuddi quyosh botayotgandek koʻrinardi.

Tashqarida yomgʻir hamon tip-tip qilardi. Uzoq-uzoqlarda momaqaldiroq past ovozda gumburlardi, xuddi bulutlar orasida ulkan mushuk xur-xur qilayotgandek. Biscuit buni umuman pisand qilmadi. Uning qalʼasida hamma narsa xavfsiz va shinam edi.

U yostiqni panjalari bilan aylantirib-aylantirib ezgiladi, toki u xuddi kerakdek boʻlguncha. Keyin Teddyning yonida yumaloq boʻlib yotdi va uzoq, xursand esnadi.

Keyinroq oilasi moʻralab qaraganda, ular kichkina qalʼa ichida uxlab yotgan mushukni va xuddi vaʼda qilganidek qoʻriqlab oʻtirgan ayiqchani koʻrishdi.