🎶 Colaning allasi

Bir kecha shahar ustidan yozgi boʻron oʻtdi. Yomgʻir tomni nogʻoradek chertardi, uzoqda esa momaqaldiroq past ovozda gʻoʻldirardi.

Fuzz uxlay olmasdi. Uning katta, yonga qaragan quloqlari har bir tovushga pirpirab ketardi. U oyoq uchida Colaning savatchasiga bordi. «Cola», deb pichirladi u, «uygʻoqmisan?»

Cola koʻk koʻzlarini ochdi. «Endi uygʻoqman», dedi u mehribonlik bilan. «Nima boʻldi?» «Boʻron juda shovqinli», dedi Fuzz. «Quloqlarim tinglashdan toʻxtamayapti.»

Cola unga joy berish uchun surildi. «Men mushukcha boʻlganimda», dedi u, «boʻronli kechalarda onam menga alla aytib berardi. Senga ham aytib beraymi?» Fuzz bosh irgʻadi, tili moʻralab turardi.

Shunday qilib, Cola juda sekin kuyladi: «Yomgʻir — osmonning mayin kuyi, momaqaldiroq xirgoyi qilar tun boʻyi. Koʻzingni yum, jonim, koʻrasan shu on: men yoningdaman, sen tinch va omon.»

Fuzz uning yonida yumaloq boʻlib yotdi. Yomgʻir hamon chertib turardi, lekin endi u qoʻshiqqa joʻr boʻlib turgan mayin nogʻoraga oʻxshardi. Momaqaldiroq yana gumburladi, lekin endi u bulutlar orasida xur-xur qilayotgan katta, uyqusiragan mushukka oʻxshardi.

«Yana ayt», deb gʻoʻldiradi Fuzz. Cola uni yana, bu safar sekinroq kuyladi va uning kipriklari uyqusirab pirpiradi. Fuzzning quloqlari pirpirashdan toʻxtadi. Uning nafasi sekin va chuqur boʻlib qoldi.

Uchinchi marta kuylaganida ikkalasi ham qattiq uxlab qolgan edi: yoʻl-yoʻl mushuk va siam mushugi, birga yumalanib yotishardi. Tashqarida boʻron oʻtib ketdi va oy xayrli tun deyish uchun chiqdi. Fuzz tush koʻrib, mitti xur-xur qildi.