🧵 Buvijonning qurama koʻrpasi

Tabitha buvi mushukcha Nutmeg uchun qurama koʻrpa tikib bergan edi. Har bir boʻlagi har xil rangda edi va har bir boʻlagining oʻz hikoyasi bor edi.

«Mana bu sariq boʻlak», dedi buvi Nutmegni koʻrpaga oʻrab qoʻyarkan, «men yozgi yarmarkada kiygan quyoshdek koʻylagimdan. Oʻshanda eng paxmoq dum uchun mukofot olgan edim.» Nutmeg qiqirlab kuldi.

«Bu yashil boʻlak boboningning eski sharfidan. U uni har qishda, biz qorli oʻrmonda sayr qilib, daraxtlar orasidagi shamolni tinglaganimizda taqib yurardi.»

«Mana bu ustida mitti oq yulduzchalari bor koʻk boʻlak esa», dedi buvi, «sen piyoladan katta boʻlmagan mitti, yangi tugʻilgan mushukcha boʻlganingda oʻralgan adyoldan.»

Nutmeg koʻk boʻlakka panjasi bilan ohista tegdi. «Men shunchalik kichkina boʻlganmanmi?» «Bundan ham kichkina», dedi buvi. «Sen kaftga sigʻarding va mitti asalaridek xur-xur qilarding.»

Nutmeg hamma boʻlaklarga qaradi. Qizil, toʻq sariq, binafsha, pushti. «Demak, koʻrpa xotiralardan qilingan quchoqqa oʻxshaydi», dedi u.

«Xuddi shunday», dedi buvi. «Uning ostida uxlaganingda, barcha baxtli kunlar seni isitib turadi.»

Nutmeg faqat quloqlarigina chiqib turadigan qilib koʻrpaga oʻralib oldi. Buvi uning boshidan oʻpib, chiroqni oʻchirdi. Koʻrpa ostida Nutmeg oʻzini iliq va sevilgan his qildi va juda-juda uyqusi keldi. U kichkina esnadi va yozgi yarmarkalar hamda qorli oʻrmonlarni tush koʻrib uxlab qoldi.