⛵ پیپ و قایق کاغذی

پیپ کوچک‌ترین بچه‌گربهٔ کوچهٔ بید بود، ولی بزرگ‌ترین فکرها را داشت. یک روز صبح، یک قایق کاغذی پیدا کرد که روی جوی کوچکِ ته باغ شناور بود.

پرسید: «کجا می‌روی، قایق کوچولو؟» قایق بالا و پایین رفت و چرخید، انگار می‌گفت: «دنبالم بیا!»

پیپ هم دنبالش رفت. تاپ‌تاپ کنار جوی راه افتاد، از کنار نی‌های بلند و یک قورباغهٔ خواب‌آلود روی برگ نیلوفرش گذشت. مؤدبانه گفت: «صبح به‌خیر، آقا قورباغه.» قورباغه یک چشمش را باز و بسته کرد.

قایق از زیر یک پل چوبی کوچک رد شد. پیپ از روی پل دوید و آن طرف منتظر ماند. قایق با خوشحالی چرخ‌زنان بیرون آمد. چند پرنده از روی درخت بید آواز خواندند و تشویقش کردند.

بعد قایق به یک سنگ‌ریزه گیر کرد. این‌ور و آن‌ور کج شد. پیپ با احتیاط یک پنجه‌اش را دراز کرد و یک هُل کوچولو به قایق داد. و قایق دوباره راه افتاد!

آخر سر، جوی پهن شد و به یک برکهٔ گرد و آرام رسید. قایق تا وسط برکه رفت و ایستاد و توی یک تکه آفتاب استراحت کرد. پیپ لب آب نشست و حسابی خوشحال بود.

گفت: «رسیدی!» نسیم ملایمی روی آب موج انداخت و قایق کمی تکان خورد، انگار داشت خداحافظی می‌کرد.

پیپ با پنجه‌های گلی و دلی شاد به خانه برگشت. آن شب خواب دید که ناخدای یک قایق کاغذی است و تا خودِ ماه پارو می‌زند.