🚂 Vokzal mushugi Sam

Puddleby qishlogʻidagi kichkina temir yoʻl vokzalida Sam ismli mushuk yashardi. Uning mitti furajkasi va juda muhim ishi bor edi: hamma bilan salomlashish.

Har kuni ertalab Sam perrondagi oʻrindiqda oʻtirardi. Birinchi poyezd pishillab kirib kelganda, u oʻrnidan turib, xushmuomalalik bilan miyovlardi. Yoʻlovchilar jilmayib, qoʻl silkitishardi. Baʼzilari hatto: «Xayrli tong, Sam aka!» deyishardi.

Bir kuni poyezddan katta chamadon koʻtargan, xavotirli koʻrinishdagi Rosa ismli qizcha tushdi. «Men bobomnikiga mehmonga keldim», dedi u. «Lekin uning uyi qayerdaligini bilmayman.»

Sam Puddlebydagi hammani tanirdi. U chamadonni hidladi. Undan xuddi Tom boboning bogʻidagidek lavanda va yalpiz hidi kelardi. «Menga ergash», degandek silkindi Samning dumi.

Ular yoʻlga tushishdi: vokzaldan chiqib, iliq non hidi kelib turgan novvoyxona yonidan oʻtishdi, ostida oʻrdaklar chalpillab suzayotgan kichkina tosh koʻprikdan oʻtishdi va ilonizi tor yoʻldan yuqoriga chiqishdi.

Eng tepada binafsha gullarga burkangan kulba turardi. Ayvonda bir keksa kishi soatiga qarab kutib turardi. «Rosa!» deb qichqirdi u va qoʻllarini ochdi.

Rosa yugurib borib bobosini quchoqladi. Keyin u Samga rahmat aytish uchun oʻgirildi, lekin Sam allaqachon yoʻldan pastga yugurib ketayotgan edi. Tushdan keyingi poyezd tez orada kelardi va kimdir uni salom bilan kutib olishi kerak edi.

Oʻsha oqshom vokzalga kichkina posilka keldi. Ichida furajka kiygan mushukning rasmi va xat bor edi: «Rahmat, Sam. Sen dunyodagi eng zoʻr vokzal mushugisan.»