🎃 Qovoqzor jumbogʻi

Ferma uyi ortidagi qovoqzorda ferma mushugi Gingerning yechishi kerak boʻlgan bir jumbogʻi bor edi. Har kuni ertalab qovoqlardan birida kichkina dumaloq teshik paydo boʻlardi.

«Qovoqlarni kim kemiryapti?» deb hayron boʻldi Ginger. U eng jiddiy oʻylovchi qiyofasini oldi va tergov boshladi.

U birinchi qovoqni hidladi. Undan tuproq va urugʻ hidi kelardi. Keyin u loyda oʻzining panjalaridan ancha kichik mitti izlarni topdi. «Qiziq», dedi u.

Oʻsha kecha Ginger katta toʻq sariq qovoq ortiga yashirinib kutib turdi. Oy chiqdi. Boyqush huvilladi. Gingerning koʻzlari yumila boshladi... shu payt birdan u mitti qirs etgan ovozni eshitdi.

U moʻralab qaradi. U yerda, eng kichkina qovoq yonida bir oila dala sichqonlari bor edi. Ona sichqon bargdan yasalgan qoshiq bilan urugʻlarni oʻyib olar, sichqonchalar esa ularni yongʻoq poʻchogʻidan yasalgan kosachalarda tashib ketishardi.

«Kechirasizlar», dedi Ginger muloyimlik bilan. Sichqonlar qotib qolishdi. «Iltimos, jahling chiqmasin», deb chiyilladi ona sichqon. «Qish kelyapti, qovoq urugʻlari esa bizni bahorgacha toʻq tutadi.»

Ginger uzoq, sovuq qishni oʻylab qoldi. Keyin jilmaydi. «Fermerning qovoqlari keragidan ham koʻp», dedi u. «Kelinglar, yordam beraman.» Ular birgalikda eng kichkina, kulgili gʻadir-budur qovoqni sichqonlarning iniga qadar dumalatib borishdi.

Hosil bayrami kechasi fermerning bolalari eng katta qovoqqa jilmaygan yuz oʻyib chizishdi. Yer ostida, chuqurda esa sichqonlar oilasining oʻz qovoq omborxonasi bor edi. «Miyov», deb xayrli tun tiladi Ginger, sichqonlar esa chiyillab rahmat aytishdi.