❄️ Snowflakening birinchi qori

Snowflake oppoq mushukcha edi va oilasi unga u hali hech qachon koʻrmagan narsaning nomini qoʻygan edi. Snowflake «qor uchquni» degani. «Qor nima oʻzi?» deb soʻrardi u har kuni. «Koʻrasan», deyishardi ular.

Keyin bir qishki tongda u uygʻondi va dunyo jimjit edi. Juda jimjit. U derazaga sakrab chiqdi va moʻylovlari titrab ketdi. Tashqarida hamma narsa oppoq edi!

Eshik ochildi va Snowflake tashqariga qadam qoʻydi. Uning panjasi sovuq va yumshoq bir narsaga botib ketdi. Gʻirch. «Bu xuddi bulut ustida yurgandek», deb pichirladi u. «Juda sovuq bulut ustida.»

Osmondan mitti uchqunlar suzib tushardi. Bittasi uning burniga qoʻnib, erib ketdi. Boshqasi qulogʻiga qoʻndi. U sakrab, aylanib, ularni panjalari bilan tutishga urindi. Shamol uchqunlarni uning atrofida raqsga tushayotgan patlardek charxpalak qilib aylantirardi.

Keyin u qorga yotib, ilondek toʻlgʻandi. Oʻrnidan turganda, qorda mushukning ajoyib shakli qoldi. «Qaranglar! Qor mushuk!» deb qichqirdi u.

Lekin oʻziga qaraganda, u oʻz panjalarini zoʻrgʻa koʻrdi. U oppoq edi, qor ham oppoq edi. «Voy, men gʻoyib boʻlib qoldim!» Oilasi kuldi. «Pushti burning hali joyida», deyishdi ular.

Uyga qaytgach, panjalari jimirlab turgan Snowflake iliq isitgich yonida yumaloq boʻlib yotdi va xur-xur qildi. «Endi bildim, nega menga Snowflake deb ism qoʻygansizlar», dedi u esnab. «Chunki men yumshoq, yaltiroq va juda-juda salqinman.»