🏡 Whiskers va yangi mushukcha

Qoʻshni uy oldiga koʻch-koʻron mashinasi gurillab kelib toʻxtadi, savatdan esa bitta oyogʻida oq paypogʻi bor kichkina kulrang mushukcha chiqib keldi.

Whiskers buni devor ustidan kuzatib turdi. «Salom!» deb chaqirdi u. Mushukcha choʻchib ketdi va gultuvak ortiga yashirindi. Faqat quloqlarigina koʻrinib turardi.

«U uyatchan ekan», deb oʻyladi Whiskers. «Men u bilan muloyim boʻlaman.» Ertasi kuni Whiskers devor yoniga sovgʻa qoldirdi: kumushrang qogʻozdan yasalgan shitirloq koptokcha.

Mushukcha sekin chiqib keldi, uni hidladi va panjasi bilan ohista turtib qoʻydi. Shitir! U sakrab tushdi, keyin yana turtdi. Koʻp oʻtmay u koptokni butun maysazor boʻylab quvlay boshladi.

Ertasi kuni Whiskers devor ustida oʻtirib, kichkina qoʻshiq kuyladi: «Miyov, miyov, quyosh chiqdi, kel, oʻynaymiz, kun ochildi!» Mushukcha gultuvak ortida qiqirlab kuldi.

Uchinchi kuni mushukcha ham devorga chiqdi. U Whiskersdan sal narida oʻtirdi. «Mening ismim Button», dedi u sekingina. «Men bu yerda hech kimni tanimasdim.»

«Endi meni taniysan», dedi Whiskers. «Butun koʻchadagi qushlarni tomosha qilish uchun eng zoʻr joyni koʻrishni xohlaysanmi?»

Button shunchalik tez bosh irgʻadiki, quloqlari likillab ketdi. Ular birga devor ustidan eski olma daraxti tomon yurishdi. U yerda chumchuqlar chugʻurlashar, quyosh nuri esa barglar orasidan oltin tangalardek tushib turardi. Shu kundan boshlab har kuni ikki doʻst uchun devor ustidagi sarguzashtga aylandi.